Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009

Το χαμόγελό σου απο δειλία έχασα

Σαν κάτι να έχασα
Το χαμόγελό σου
Εκείνο το αγαπημένο μου χαμόγελο καληνύχτας
Σα να παράπεσε στο σκοτάδι
Ή μήπως το έκρυψες στην τσέπη σου φεύγοντας?
Δεν πρόλαβα να δω
Κρίμα
ΑΝ έτρεχα πίσω σου
ΑΝ ήμουν λίγο πιο γρήγορη
Θα σε προλάβαινα
Και θα σου ζητούσα να μου το χαρίσεις
Να το φυλάξω στην τσάντα μου
Ως την επόμενη φορά
Κι όταν γυρνούσα στο σπίτι
θα το έβαζα πάνω στο κομοδίνο
μέσα σε ένα μικρό κουτάκι
για να είναι ασφαλές
σε ένα κουτάκι διάφανο ώστε να μπορώ να το κοιτάζω
θα ξάπλωνα λοιπόν στο κρεβάτι
και θα περνούσα τις νύχτες χαζεύοντας το
μέχρι να ξεθωριάσει
ή να σβήσει
ΑΝ σβήσει...
Θα το φρόντιζα
Και θα το αγαπούσα
Γιατί θα μου έδινε δύναμη μέχρι να ξαναρθώ
Μέχρι να σε δω πάλι
Και να μου χαρίσεις άλλο ένα καινούριο χαμόγελο
Έτσι θα έκανα αν μπορούσα
Μα ξέρεις τι?
Δεν το έκανα
Στάθηκα αποσβολωμένη
Ψέλλισα μια καληνύχτα που ίσως δεν άκουσες
Και σε άφησα να χαθείς...

2 σχόλια:

  1. Αυτοί που μας αγάπησαν δε χάνονται..
    Και χαμογελούν μέσα στο σκοτάδι (να όπως εσύ εκεί που αγαπάς) κι ας μην τους βλέπουμε.. κι ας μη μας βλέπουν..
    Όχι;
    Πως αλλιώς;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι καλή μου jacki...
    έτσι είναι...πώς αλλιώς??!
    Χάρηκα πολύ για το πέρασμά σου!

    ανεμοφιλάκια :)
    και πάλι καλή ανάρρωση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή