Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Εικόνες

Εικόνες πολλές. παντού. Με μολύνουν. με γδέρνουν. μου ματώνουν το δέρμα. Και πιο πολύ, μου ματώνουν το μέσα. Θυμάσαι τις στιγμές που ότι χτίζουμε γκρεμίζεται? Είναι στιγμές σαν τώρα.. έρχονται ξαφνικά απο το πουθενά. Και ύστερα θέλω να φύγεις. Και μετά να γυρίσεις και να κλάψουμε μαζί για την φυγή σου. Τέτοιες στιγμές τις αισθάνομαι τόσο καταστροφικές και σκληρές και επώδυνες που μου έρχεται να πέσω στο πάτωμα και να βγάζω ουρλιαχτά μονάχα. Δεν θέλω να σου μιλάω. δεν θέλω να σε ακούω. δεν θέλω να σκέφτομαι αυτά που μου λες. Εσύ μου τα βάζεις στο κεφάλι. κατα λάθος μάλλον. Μα εγώ κολλάω εκεί και είναι μερικά πράγματα που δεν παραγράφονται με τον καιρό. Απλά μαζεύονται και δυναμώνουν. Και τι θα γίνω εγώ αμα πληθύνουν κι άλλο? Δεν ξέρω μέχρι που μπορεί να φτάσει. Αλλά όσο γεμίζει τόσο πονάει. Και είναι ο πόνος αυτός που δεν φεύγει. Δηλητήριο. κι όλα είναι πικρά και μαύρα. Δεν το ήθελα έτσι αλλά έγινε και δεν θέλω να ανοίξω τα μάτια μου. οπότε βλέπω σκοτάδι. Δεν θέλω να σου μιλήσω ακόμα. Θα κάτσω να τα σκεφτώ κι άλλο. όσο μπορώ. όσο αντέχεται. Μέχρι να μελανιάσει αυτό το κομμάτι μέσα στο στήθος μου που πονάει. Μπορεί να είναι ο σκοπός του αυτός, να πονέσει πολύ πολύ και μετά να μουδιάσει. Όταν επιτέλους μουδιάσει όλα θα είναι καλά. Δεν θέλω να σε ακούω και να μπήγω τα νύχια μου όσο βαθιά μπορώ στη σάρκα για να γλιτώσω τον πόνο απο εκείνο το καταραμένο κομμάτι. Τουλάχιστον μείνε και πες κι άλλα. να το σπάσουμε εντελώς. να γίνει αέρας η ύλη και να μην νιώθει κανείς μας. Μονάχα άκουσε αυτό: πάψε να παλεύεις με το χθες μου γιατί δεν μου αρέσει να κάνω κι εγώ το ίδιο με το δικό σου. Ήταν μια τρέλα το τωρινό. απρόσμενη. Μην το τραβάμε καλύτερα γιατί με φοβάμαι. Μην ρωτήσεις διευκρίνηση, απλά αυτό, με φοβάμαι όταν δεν ελέγχω τις σκέψεις μου. Σε αγαπάω. μόνο που τις στιγμές που αισθάνομαι έτσι δεν είσαι εκεί. και δεν είσαι εσύ. Επίσης κατάλαβα και κάτι άλλο. Αγαπώ να μισώ τα λόγια σου και να τα πλάθω γεμάτα αγκάθια. Μπορεί να είναι μια ανάγκη μου κι αυτή.. δεν ξέρω. Κατηγόρησέ με για όσα θες. για χιλιάδες πράγματα. για όλη μου τη ζωή. Αλλά μην μου το πεις. Μην το πεις αυτό το βράδυ.
Πάω να ξεπλύνω το μαύρο μου. Για χάρη των οχτώ δεν θα πνιγώ πάλι μέσα του. Τέλος κατάθεσης. Ας μην πούμε άλλες κουβέντες σήμερα. Τα υπόλοιπα θα τα λύσουμε μετά το ξημέρωμα.

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Όταν γράφω για σένα χωρίς εσένα

Δεν είσαι εσύ. Εγώ είμαι. Εγώ γεννήθηκα εγωίστρια-ίσως η μεγαλύτερη που υπάρχει. Και επειδή σε ήθελα εδώ κι εσύ δεν είσαι, σκοτεινιάζω και τρελαίνομαι και διπλώνομαι και πονάω. Σου έχω πει για τα ψυχοσωματικά. Ζαλάδα και τρέμουλο και στομαχόπονος και το κεφάλι μου και πάλι τρέμουλο και πάλι το κεφάλι μου και πονάει και φουντώνω και σκάω. "Είναι η περίληψη των σιωπών μου που εκρήγνυνται και φέγγω ολόκληρη όταν λυπάμαι". Μου έρχονται στο μυαλό σκόρπιοι στίχοι μόνο. Ή και ποιήματα ολόκληρα. Αλλά τίποτ' άλλο.Τα υπόλοιπα είναι θολούρα. Αυτό είναι που σου λέω οτι φοβάμαι. Φοβάμαι που είμαι τόσο ηλίθια. Που σε έχω δίπλα μου και κοιτάω απέναντι και μετά που δεν σ' έχω κλαίω γιατί τελικά σε είχα τόση ανάγκη δίπλα μου. Τελικά. Εκ των υστέρων. Έτσι παίρνω χαμπάρι εγώ. Πολύ  πολύ αργότερα. Όταν δεν έχει πια σημασία. Και μετά βρίσκω ένα χαρτί και γράφω ότι να 'ναι. Με μισώ που είμαι έτσι. Που έχω μάθει να γίνεται το δικό μου πάντα και αν δεν γίνει τρελαίνομαι. Τρελαίνομαι γαμώτο. Ρευστοποιούμαι. Δεν είμαι εγώ. Διπλώνομαι. Παρανοώ.
Ξέρεις μετανιώνω για τη στάση μου απέναντί σου και προς όλους.. ώρες ώρες είμαι απαίσια. Κι όλα αυτά για να με σιχαθώ ακόμα πιο πολύ. Τι ακούς κι εσύ πάλι..? Εσύ, που μου λες να μην μετανιώνω ποτέ και για τίποτα. Και να μην με μισώ. Κι εγώ τα κάνω όλα αυτά. Και δεν μπορώ να μην τα κάνω κι ούτε ξέρω γιατί. Τα λόγια μου δεν βγάζουν νόημα. Τα γράμματά μου είναι σχήματα αταίριαστα κι ακατανόητα. Θέλω αγκαλιά. Θέλω να κοιμηθώ. Θέλω να γυρίσω το χρόνο πίσω. Θέλω να με συγχωρέσεις. Και να με συγχωρέσω κι εγώ. Θέλω να έρθεις και να γίνουμε αυτό που ονειρεύτηκα. Θέλω να πάψω να θέλω διάφορα. Σ' αγαπάω. Δεν φαίνεται, μα σε αγαπάω ψυχή μου. Κι αισθάνομαι απαίσια που δεν απαντάω στα μηνύματά σου και που δεν μοιάζω να είμαι εκεί και που φαίνεται πως δεν νοιάζομαι ούτε λίγο. Τα διαβάζω τα μηνύματα. Πάλι και πάλι. Μα βιάζομαι τώρα. Πρέπει να γράψω γρήγορα. Όσο προλαβαίνω και τα κρατάω μέσα μου. Πρέπει να το κάνω, το ξέρεις. Τρέμω λιγάκι, αλλά ευχαριστώ το Θεό που μπορώ και γράφω για να γίνω και πάλι κανονική ύστερα. Για να σε πάρω τηλέφωνο και να είναι όλα καλά και να κοιμηθώ με χαμόγελο, όπως ήθελες. Σου είπα οτι με μίσησα σήμερα? Σου είπα οτι ακόμα με μισώ? Και ,πάνω απ' όλα, σου είπα οτι σε αγαπάω? Σε αγαπάω και σε έχω ανάγκη. Κάνε ένα μαγικό και γύρνα το χρόνο. Μια ώρα πίσω. Μια ώρα μονάχα. Σε κράταγα τότε. Γύρισε τον, σε παρακαλώ. Γύρνα τον. Σε ικετεύω. Με μισώ που δεν μπορώ να το κάνω εγώ.. Και τώρα το παίζω συναισθηματική.. βλακείες.. τίποτα δεν είμαι. Μια αναίσθητη που εκτιμά εκ των υστέρων τις στιγμές.
Τελειώνω. Δεν ξέρω τι νόημα είχε αυτό. Είμαι πάντως πιο ήρεμη. Είμαι πάλι καλά, όπως πρώτα κι όπως πάντα. Ήταν σύντομο.. είδες? Απλά όταν έρχεται θέλω να το περνάω μονάχα με μια κόλλα χαρτί. Ή και δυο. Να η περιέργειά μου.
Αν δεν σε είχα δεν ξέρω τι θα έκανα. Σε αγαπάω όσο τίποτα. Πιο πολύ απ' οτιδήποτε, σου λέω.
Αγκαλιά μεγάλη. Τεράστια.

Το τρέμουλο υποχωρεί. Πέρασε. :)

Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

Ώρες που βλέπω κι ακούω και είμαι..κενό

Είναι φορές που τόσο γεμίζω απο κενό που αλήθεια φοβάμαι.. Σε ακούω και είμαι μακριά. Εσύ είσαι εδώ κι εγώ μακριά.. να φεύγω και να μην ξέρω γιατί.. Με μισώ τότε. Μα ξημερώνουν μέρες που υπάρχει μόνο σκοτάδι μέσα και γύρω μου και δεν ξέρω καν αν θέλω να το αρνηθώ ή αν πρέπει να το υποστώ για λίγο ώστε να φύγει μια και καλή ύστερα.. Θέλω άραγε να φύγει ή είναι ένα μόνιμο αναγκαίο κακό για να κρατιέμαι..? Ξέρω πως κι εσύ το φοβάσαι το κενό.. στα μάτια μου.. στο μέσα μου.. γενικά το κενό μου. Και οι δυο το φοβόμαστε λοιπόν. Το τρέμουμε. Γιατί είναι κενό. Είναι λευκό. Και έρχεται χωρίς αιτία και μένει και μας χωρίζει σε αποστάσεις που για κάμποσο δεν καλύπτονται..

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Και το τραβάει κι εκείνος μέχρι αίμα να βγει. .

Και γυρίζει και σπάει και γυρίζει.. πονάει.. πονάει γαμώτο.. και όχι δεν φταις εσύ. Λες στον εαυτό σου δεν φταις κι ας πονάει. Δεν είσαι εσύ. Κανείς δεν είναι. Τίποτα δεν είναι. Δεν είναι ο εγωισμός και δεν φταις. Κι άμα φταις? Όχι.. όχι εσύ.. όχι. Κι αν φταις το κουκουλώνεις. Το αρνείσαι. Πονάς και σου αρέσει. Μάλλον σου αρέσει που όλα γυρνάνε και ούτε πρόλαβες να γεμίσεις το ποτήρι αλκοόλ. Δεν χρειάζεσαι. Τρελαίνεσαι μόνη. Και μετά ψυχοσωματικά. Και μετά ζαλάδα. Και μετά οι τοίχοι πάνω σου σαν παραισθήσεις. Και ζητάς απεγνωσμένα το σπίτι. Και το φτάνεις. Μα ούτε μέσα στο δικό σου δωμάτιο είσαι εσύ. Τα βλέπεις όλα απο μακριά κι όλα ματώνουν. Και το κενό. Και η σιωπή. Και τι κέρδισες πάλι που έκανες πως δεν κοιτάς? Αφού κοιτούσες.. Κι όχι δεν σε ένοιαζε, μα σε ένοιαζε γιατί στο τέλος εσύ ανόητη μιλάς στο άδειο σπίτι. Εσύ πίνεις και γράφεις. Εσύ δείλιασες μα έπεσες ύστερα και τώρα πάλι στα ίδια να παρακαλάς για να μην ρίξεις τον εγωισμό μα δεν θα γίνει τώρα. Πέσε κοιμήσου και αύριο πάλι θα συνεχίσεις. Να αγνοείς. και να παρακαλάς. και να προσποιείσαι τη σκληρή ενώ δεν είσαι. Και πονάει η απόλυτη στάση σου. Πιο πολύ απο καθετι πονάει εσένα. Και μετά εκείνον. Κι εκείνος πάλι σε πονά. Και οι δυο με ανόητες κινήσεις καταστρέφεστε και ύστερα σα να μην συμβαίνει τίποτα γελάτε και ξεχνάτε.. μα δεν ξεχνάτε. Απλό θέατρο. Για εκείνον εύκολο. Για σένα όχι. Ίσως και για εσένα εύκολο ενώ για εκείνον όχι. Μπορεί σε λίγο να μάθεις. Τελικά το κεφάλι δεν σπάει ποτέ. απλά κουρελιάζεται το μέσα. Περνάει όμως. Θα δεις, θα περάσει προτού διαλυθείς.. Όχι μικρή.. Δεν θα έρθει σήμερα. Έχει κι αυτός εγωισμό. Πάνω σε τι βάσεις τα έστησες όλα τελικά, ανόητη? Κανείς δεν θα κερδίσει ακούς? Είσαι χάλια.

Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010

Και τελικά τίποτα δεν με πειράζει..

Τέσσερα φιλιά.. πάλι όπως τότε. σταυρωτά
Πέρασε ένας χρόνος και κάτι παραπάνω
το φιλικό έγινε τυπικό και φιλικό ξανά..
και ύστερα τίποτα. ξένοι.
Δεν ήταν απρόσμενη έκπληξη
για την ακρίβεια καθόλου έκπληξη..
Έπρεπε να το περιμένω.. είχα τα όνειρα.. βδομάδες τώρα
απλά η εμφάνιση έμοιαζε με το τελευταίο κομμάτι του παζλ
Λύθηκε κι αυτό το μυστήριο. των ονείρων
πάντα, κάθε φορά έχουν προηγηθεί όνειρα
κι αυτός ο παλιός, χαμένος, σχεδόν ξεχασμένος
απο το πουθενά θα έρθει.. να αποδείξει πως δεν ξεχάστηκε.
Κι όμως ξεχάστηκε....
Ύστερα ήρθαν οι λέξεις, γενικές κι αόριστες
στροβιλίζονταν σε έναν αέρα παράλογα οικείο
και ρώτησα πως πάει η ζωή του
και είπε καλά.. είπε για το παρόν του.. και είπε θα φύγει μακριά.. πολύ
μα κατάλαβα πια πως δεν με ένοιαζε. όλα ήταν απόλυτα φυσιολογικά
όπως πάντα θα έπρεπε να είναι. εξαρχής. πριν αρχίσω να φαντάζομαι
Μέχρι και οι σωματικές αντιδράσεις ήταν ελάχιστες
μόνο μια παράνοια σχετική με κυρίευσε, αλλά για λίγο
Μετά πήγα εκεί που πρέπει να είμαι. στην αγκαλιά Του.. και κρύφτηκα μέσα της..
πιάστηκα απο την αγάπη μου.. βούτηξα στην αλήθεια μου..
Όλα υπέροχα ξανά. στο μοναδικό μου παρόν
Η ζωή μου τώρα είναι γερά στερεωμένη στο έδαφος
κι έμαθα να λατρεύω πραγματικότητες
Μια και μοναδική πραγματικότητα, για την ακρίβεια
που κανείς δεν την κουνά και κανείς δεν την κλέβει
Πραγματικότητα υπέροχη και αναφαίρετη
κι όσο δεν παίρνει λατρεμένη. .

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

Keep your heart close to the ground

Και το βράδυ που τόσο περίμενα ήρθε.... Μουσική.. Γράψιμο.. και τίποτ’ άλλο
Σκέψεις να γίνονται λέξεις και το μυαλό να ξεκουράζεται- ή μήπως να αποτρελαίνεται..?-
Και αναρωτιέμαι λοιπόν.. είναι αυτό το βράδυ καλύτερο απ’ όλα τα προηγούμενα? Τα κοινά μας βράδια..? τα γεμάτα..? Όχι δεν είναι καλύτερο.. κι όχι δεν το προτιμώ..
Και έχω νεύρα μαζί σου τώρα, μα παράλληλα εύχομαι μέσα μου να έρθεις και να εμφανιστείς μπροστά μου
Δεν υπάρχουν πολλές πιθανότητες να το κάνεις, απλά στο δικό μου το μυαλό όλα γίνονται κι έτσι κάνω σκέψεις και εικάζω και περιμένω.. όλο σε περιμένω κι ας μην μπορώ ποτέ να σε προβλέψω τελικά.. δεν σε έχω ακόμα μάθει και ίσως αργεί πολύ η μέρα που θα το κάνω.. ίσως φταίει που είσαι έτσι ακανόνιστος δίχως σχήμα ή μορφή μόνιμη.. Αλλάζεις.. μεταβάλλεσαι.. γίνεσαι και πας.. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά που βρίσκεσαι τώρα.. σε έχασα.. συνηθίζω να σε χάνω τελευταία.. Πίστεψε με, όσες μέρες κι αν ξοδεύω ψάχνοντας σημάδια σου, δεν μπορώ να σε βρω.. Ειδικά τώρα.. τώρα δεν έχει καν νόημα να αναλύω.. αδυνατώ να καταλάβω.. τέλος. Αν θες να με διαφωτίσεις κάνε το, αλλιώς άσε με στα σκοτάδια μου. Και αργά ή γρήγορα θα φύγει και η ομίχλη.... Αυτό που θέλω να σου πω.. αυτά.. τα πολλά.. βασικά πνίγομαι. Θέλω άπειρα πράγματα να πω αλλά μέχρι να καταφέρω να το κάνω θα έχουν πια ξεχαστεί.. Δεν τα μπορώ εγώ τα ετεροχρονισμένα.. αν δεν μάθεις τώρα, δεν θα μάθεις ποτέ.. Λοιπόν πειράχτηκα.. γιατί ξέρεις οτι πήραν όλα μια απόχρωση γκρίζα και οτι οι τελευταίες μέρες μου έπεσαν βαριές και οτι δεν την αντέχω την απουσία σου ούτε λίγο.. μα αποφάσισες να τραβηχτείς πίσω, ώστε να μην σε φτάνω.. και να μου μιλάς με τρόπο που με κάνει να αισθάνομαι οτι σου έγινα φορτική.. Θα πάψω να σε κυνηγάω έτσι.. κάθε στιγμή και κάθε λεπτό.. Θα πάψω να δίνω αφορμές για να μαυρίζω ύστερα.. Θα κάνω κι εγώ ένα βήμα πίσω να μην με φτάνεις για λίγο. Κι αν θες να με φτάσεις ας προχωρήσεις.. Εσύ. Απο μόνος σου. Χωρίς να σε αναγκάζω εγώ να το κάνεις.. αλλά επειδή το θες.. Η επόμενη κίνηση είναι δική σου.. έκανα πολλές μαζεμένες οπότε σειρά σου....

Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

Δεν λέω τίποτα, μα νιώθω..

Χίλιες φορές ψιθύρισες πως μ’ αγαπάς
Κι άλλες τόσες πως με νοιάζεσαι. Και ύστερα με λατρεύεις.
Και είμαι όλη σου η ζωή εγώ. Τα πάντα
Κι εγώ σε κοίταζα, σε κοίταζα χωρίς να μπορώ να αρθρώσω κουβέντα
Όλα σου τα πίστευα και μάλιστα νόμιζα για μια στιγμή πως κλαις
γιατί έβλεπα μια σταγόνα στο σημείο εκείνο που βγαίνουν τα δάκρυα
και γέμιζα τύψεις η ανόητη που οι δικές μου λέξεις στροβιλίζονταν ανύπαρκτες
που οι δικοί μου όρκοι δεν έβγαιναν, όχι γιατί δεν υπάρχουν
μα γιατί αυτά που νιώθω εγώ δεν μπορώ να τα χωρέσω σε λέξεις ακόμα
κι αν σου φαίνεται λίγο αυτό, καταλαβαίνω
μα δεν είναι λίγο κι ούτε μπορείς να ξέρεις πόσο πολύ είναι
δεν σε αφήνω να μάθεις γαμώτο, αυτό είναι το θέμα

Δεν μεσολάβησε πολύς χρόνος και είπες πως καλύτερα να φεύγεις
Ήμουν σίγουρη πως θα το πεις
Είναι το επόμενο βήμα κάθε φορά που σωπαίνεις
Είδες? Αρχίζω σιγά σιγά να σε μαθαίνω κι εγώ
Μόνος σου είπες πως δεν ξέρω τίποτα εγώ απ’ όσα ξέρεις
Κι έτσι χρειάζομαι χάρτες.
Ενώ εγώ σου λέω τα πάντα εσύ μάλλον κρύβεις.
Δεν έχω ιδέα τι και που, μα κρύβεις..
Για άλλη μια φορά με ύψωσες τόσο και μετά με πέταξες κάτω
Ξαφνικά. Απότομα. Πάλι και πάλι τα ίδια. Πόσο πια?
Δεν αντέχω σου λέω ν’ αλλάζουν έτσι όλα.. δεν το αντέχω
Ξέρω, δε θες να με δεις να κλαίω
Γι’ αυτό περιμένω
μέχρι να κλείσεις πίσω σου την πόρτα
Βασικά όχι, περιμένω λίγο ακόμα
Μέχρι να σε χάσω εντελώς απο τα μάτια μου
Και μετά κι άλλο λίγο, μήπως αλλάξεις γνώμη και γυρίσεις

Μα δεν το κάνεις και μετά ξεσπάω με λυγμούς και πολύ λίγα δάκρυα
Σου θυμώνω και θέλω να χτυπήσω τους τοίχους να σπάσουν
Δεν πρόλαβα να καταλάβω ποιος φταίει πάλι
Ποτέ δεν προλαβαίνω. Όλα εκ των υστέρων τα σκέφτομαι
Και τώρα σπάω το κεφάλι μου μα δεν βρίσκω τίποτα.. τίποτα
Δεν σε προλαβαίνω, το ξέρεις? Δεν μπορώ να το κάνω. Πάντα πρώτος θα φεύγεις.
Κι εγώ απο πίσω να σε βρίζω σε μηνύματα μήπως και γυρίσεις να με κοιτάξεις
Μήπως σε τσαντίσω και μου πεις τι σου έφταιξε και σήμερα και τρέχεις μακριά μου
«Δεν κατάλαβα» θα σου πω πάλι. Κι ελπίζω να με πιστέψεις. Πότε κατάλαβα?
Λες έχεις σοβαρά προβλήματα τώρα. Πολλά. Κι εγώ δεν έχω καμιά σχέση μ' αυτά.
Μα τότε γιατί έφυγες σαν κυνηγημένος γαμώτο? Γιατί έτσι?
Και δεν κοίταξες πίσω τελικά. Δεν γύρισες.
Μονάχα όταν σε κυνήγησα αποκρίθηκες στον γνωστό σκοπό σου τον αδιάφορο