Σαν τρενάκι του λούνα παρκ..

Για ποιο πάντα μου μιλάς όταν σε λίγα λεπτά μέσα με ισοπεδώνεις και με κάνεις να αμφιβάλλω ακόμα και για το φαινομενικά σίγουρο τώρα μου?
Για ποια αιωνιότητα ψιθυρίζεις όταν οι στιγμές κραυγάζουν πως κάθε χαμόγελο είναι προσωρινό?
Για ποια αγάπη και ποιο ενδιαφέρον?
Φοβάμαι, ακούς?
Δακρύζω, ακούς?
Μην παίζεις μαζί μου. Δεν σηκώνω πειράγματα πια.
Δεν αντέχω τα αστεία παιχνίδια. Με τρομάζουν. Βασικά όχι μόνο τρομάζουν. Με τρομοκρατούν.
Βγαίνουν λυγμοί και βουρκώνω
Τα μάτια μου τσούζουν και πονούν
Μα δεν μπορώ να κλάψω, η χαζή
Έμαθα στα γέλια και μου είναι δύσκολο
Το βλέπω πως σιγά σιγά θα επιστρέψω στα παλιά μου λημέρια
Δεν είναι απειλή ούτε προειδοποίηση
Απλά ζυγίζω την πραγματικότητα
Και βλέπω οτι η κατρακύλα που άρχισε δεν σταματά
Ίσως πρέπει να φτάσει στο τέρμα
μέχρι να μην μπορεί να κυλήσει πιο κάτω
να μην έχει πιο χαμηλά να πέσει. Να με ρίξει.
Γκρεμίζομαι λοιπόν. Η νέα θέαση του παρόντος
Κατηφόρα. Ξανά? Σου λέω φοβάμαι
Και τις φορές που μου αφήνεις το χέρι πανικοβάλλομαι
Μην το αφήνεις ούτε λεπτό.. δεν το βρίσκω αστείο.
Θα τρελαθώ στο τέλος.
Μια μέρα ή δυο αν δεν σε δω, νομίζω πως σε χάνω..
Έλα πριν βυθιστώ στην παράνοια. Για λίγο έστω. Έλα

Αφού το ξέρεις πως με δυο σου λέξεις θα γυρίσω πίσω στην ευτυχία μου
Χάρισε μου τις και ας μην πούμε τίποτ’ άλλο. Κάποιες φορές είναι καλύτερα έτσι..

"Γι’αυτό αν τύχει και μ’αγαπήσεις πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ πώς θα μ’αγκαλιάσεις.Πονάει εδώ.Κι εδώ.Κι εκεί.Μη!Κι εδώ.Κι εκεί.." ~Κ.Γώγου

Έπρεπε να το σκεφτείς καλά προτού με κάνεις να σε αγαπήσω
Γιατί μετά απ’ αυτό δεν υπάρχει γυρισμός
Ότι κι αν γίνει να ξέρεις πως φταις
Αν ραγίσω, αν σπάσω, αν χαθώ, αν για οποιονδήποτε λόγο γυρίσω πίσω
Ειδικά αυτό το τελευταίο.. το πίσω
Δεν είναι οτι θέλω να σε κατηγορήσω
Μα είμαι ένα σώμα γεμάτο κρυφές πληγές.. πονάει παντού
Και τώρα βρήκα το φάρμακο για όλα αυτά. Αναλγητικό
Αν για οποιονδήποτε λόγο χάσω το φάρμακό μου
Αυτόματα θα σβήσω κι εγώ η ίδια
Δεν στο λέω ούτε για να αισθάνεσαι τύψεις ούτε για κάποιον άλλο λόγο
Νοιάζομαι για σένα και δεν θέλω τίποτα να σε πειράξει εσένα
Απλώς ήθελα να μάθεις.
Οτι κι αν γίνει μετά να είμαι ήσυχη οτι στο είχα πει εκ των προτέρων.
Οτι είχα εξηγηθεί. Αυτό μονάχα. Να ξέρεις.

Συλλαβίζοντας την ευτυχία.. ευτυχία.. άραγε μια λέξη φτάνει??

Τώρα που σε βρήκα
δεν μετράω πια το χρόνο που μένει
απλά χαίρομαι τις στιγμές, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα
δοξασμένες στιγμές.. ευλογημένες στιγμές
θα ‘θελα να πάψει ο χρόνος όταν μοιραζόμαστε αγκαλιές
όταν μπλέκουμε τα χέρια μας κι ανακατεύουμε τα όνειρα
όταν σχεδιάζουμε όμορφες Κυριακές
και παίζουμε με τον ρυθμό της ευτυχίας τραγούδια
που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε
Έμαθα ξανά απο την αρχή να νιώθω
γιατί ότι είχα νιώσει τόσο καιρό δεν ήταν τίποτα
όλος ο καιρός μέχρι να έρθεις ήταν ένα μεγάλο τίποτα
Kουβάλησες το φως. Τον αέρα για ν’ ανασαίνω. Το νόημα.
Αν δεν ήσουν εσύ θα τα παρατούσα.
Χαμένη. Ή ακόμα κρυμμένη.
Δεν ξέρω αλήθεια τι θα έκανα. δεν ξέρω πως θα ήταν οι μέρες.
Μάλλον όπως παλιά. Ίδιες, σκοτεινές κι ασήμαντες.
Μα τώρα τα ξέχασα αυτά. Έμαθα σε μια άλλη ζωή. Αληθινή.
Δεν κρύβομαι πίσω απο τις κουρτίνες
Δεν σκύβω το κεφάλι
Δεν πλάθω ανάγκες ούτε τρέφομαι απο παραισθήσεις
Δεν ζω στο σκοτάδι. ανάμεσα στους τέσσερις τοίχους.
Τους γκρέμισα τους τοίχους, καρδιά μου
και το πιο σημαντικό.. έμαθα να παίρνω
όλο παίρνω.. παίρνω όλα τα καλά του κόσμου
μονάχα.. να..
φοβάμαι πως κάποτε θα βαρεθείς να δίνεις
αλλά αυτός ο φόβος κρατάει λίγο. Πολύ λίγο
είσαι πάντα δίπλα να μου λες τόσα
και δεν χωράει φόβος εδώ. Ούτε αμφιβολία
Μονάχα λάμψεις κι εκρήξεις και ναι
Και ύστερα κι άλλο.. κι άλλο.. μην σταματήσεις ποτέ
Δεν φτάνουν οι λέξεις.. είναι λίγες, μικρές, φτωχές..
Και το σ’ αγαπώ είναι λίγο.. λίγο πια
Και η ευτυχία.. δεν χωράει σε 7 γράμματα
Και το χαμόγελο δεν χωράει στο πρόσωπο
Και δεν ξέρω πως αλλιώς να σου πω, να σου δείξω.. δεν ξέρω

Κράτα.κανείς δεν μπορεί να σε πάρει μακριά πια

Σ' ένα δωμάτιο συνυπάρχουμε
μα μόνο για λίγο. μετρημένες ευτυχίας στιγμές
Να βρω ένα τραγούδι να μας χωράει και τους δυο
μήπως κρατηθούμε όρθιοι στο χρόνο
κόντρα στον άνεμο και στην τύχη
-που μας ένωσε για να μας παιδέψει
Ανασαίνω εντός σου
με λαχτάρα ασυγκράτητη να σε φυλάξω ανέπαφο στους αιώνες
Είναι νωρίς να τα παρατήσουμε
ποτέ δεν θα τα παρατήσουμε σου λέω
μ' ακούς όταν σου λέω??
Ποτέ.Κανείς.Τίποτα δεν είναι αρκετό να με πείσει γι'αυτό.
Μένω.δίπλα σου.να περπατάμε παρέα
κι ας μας τραβούν όλα προς αντίθετες κατευθύνσεις
εμείς πάντα θα συναντιόμαστε στη στροφή
σε κάθε στροφή σημείο συνάντησης.ποτέ χωριστά.Επαφή Όταν δυο έχουν τη δύναμη θα κρατηθούν.σίγουρα
κι εμείς δυνατοί,δεν θα πέσουμε ποτέ
Σε κάθε ταρακούνημα θα στεριώνουμε πιο γερά
στο έδαφος
Συνέχισε να με κρατάς
Σ' αγαπώ . . . .

Αλλαγή τροχιάς

Η πριγκίπισσα περίμενε. Για χρόνια. Πολλά χρόνια.
Της είχαν πει πως θα έρθει να τη βρει.
Πάνω σ’ ένα άσπρο άλογο. Ο ένας. Μοναδικά πλασμένος για ‘κείνη.
Και αυτή, προικισμένη με υπομονή ήλπιζε να έρθει γρήγορα το πλήρωμα του χρόνου.
Το ήθελε τόσο που θα μπορούσε για χίλιες ζωές να περιμένει.

Περνούσαν ώρες. Ημέρες. Μήνες. Τίποτα δεν ερχόταν.
Κάθε μέρα ντυνόταν με το καλύτερό της φόρεμα.
Χτενιζόταν. Έβαζε το πιο σαγηνευτικό της άρωμα. Περίμενε.
Γυάλιζε τα ήδη λουστραρισμένα της γοβάκια.
Έφτιαχνε τα ήδη φτιαγμένα της μαλλιά. Και περίμενε.
Κοιτούσε έξω απ’ το παράθυρο. Ξεγελούσε το χρόνο.
Και κάθε βράδυ, προτού κλείσει τα μάτια της έλεγε: «ίσως αύριο..»

Αυτή η ιστορία δεν είχε τελειωμό. Η παραμυθένια ιστορία της. Ατέλειωτη.
Όλοι οι άλλοι πρίγκιπες είχαν βρεθεί. Μόνο ο δικός της έλειπε.
Οι γύρω τις έπαψαν να τις λένε λόγια. Στέρεψαν οι δικαιολογίες.
Δεν ήταν πια νωρίς. Δεν ήταν πια μικρή. Δεν είχε άλλες αντοχές να περιμένει.
Ήταν απλό. Θα έγινε κάποιο λάθος.
Μάλλον το παραμύθι της ήταν δανεικό. Ή κλεμμένο. Ή απλά ξένο. Ανύπαρκτο. Ψεύτικο.
Όλη η ζωή της: πίστη σ’ ένα όνειρο που όλοι ήξεραν πως δεν θα έρθει.
Δεν θα έρθει επειδή δεν υπάρχει. Τίποτα τέτοιο δεν υπάρχει.
Κάθε μέρα ετοιμαζόταν και κάθε μέρα περίμενε. Μάταια.
Μα δεν της το έλεγαν για να μην πληγωθεί. Να μην προσγειωθεί. Ακόμα.
Πόσος ουρανός τελικά? Πόσα σύννεφα ροζ? Και όλα αυτά να μας κάνουν πιο τυφλούς..

Ένα πρωί η πριγκίπισσα ξύπνησε απο εκείνο το βαθύ ύπνο. Επιτέλους.
Ποιος της είπε να περιμένει εξαρχής? Γιατί τον άκουσε?
Τόσο καιρό είχε βρει ένα άλλοθι για να επαναπαύεται.
Λες και ο κόσμος αυτός έχει αρτιότητες.
Όλοι μισά κομμάτια ψάχνουμε. Ενώνουμε. Μόνο έτσι φτιάχνει κανείς ωραίες εικόνες. Συνθέτοντας.
Κι αν εθελοτυφλούσαμε?Κι αφήναμε πίσω όμορφα πράγματα μόνο και μόνο επειδή περιμέναμε
κάτι παραπάνω? Πάντα κάτι παραπάνω.

Μα αν δίναμε μερικές ευκαιρίες? Μια στο τόσο?
Να γνωρίσουμε λίγο παραπάνω κάποιους ανθρώπους?
Κι ας μην ακτινοβολούσαν εξαρχής.. Τότε μπορεί αλήθεια να υπήρχε παραμύθι..

Περιμένοντας τον πρίγκιπα, η κοπέλα δεν πρόσεξε αρκετά τον νεαρό που κάθε μέρα της γυάλιζε τα γοβάκια.
Ήταν πάντοτε εκεί. Να συζητά μαζί της. Αληθινός. Καλός.
Να αξίζει όσο δέκα πρίγκιπες μαζί. Μόνο που δεν είχε άλογο.
Ήταν ντυμένος με μια μετριότητα κατάσαρκα.
Μα η μετριότητα αυτή μπροστά στα κατάλληλα μάτια άλλαζε μορφή. Μέρα με τη μέρα γινόταν το τέλειο.
Όλο και πιο κοντά. Τόσο καιρό τον είχε δίπλα της. Υπαρκτό.
Δεν αξίζει μια ευκαιρία λοιπόν? Ποιος μας έμαθε να περιμένουμε τα τέλεια?
Κι αν εμείς τα κάνουμε τέλεια? Με το κατάλληλο βλέμμα. Με τον καιρό. Αν?

Μετά απο αιώνια αναμονή, ένα πράγμα έμαθα:
Δεν αξίζει να αφήνεις, ούτε ν' αφήνεσαι στους καιρούς και τη μοίρα
Πως μπορώ μετά απ' όλα αυτά να αρνηθώ μια ευκαιρία μονάχα?Όχι τόσο για σένα,αλλά για μένα αυτή τη φορά.
Δεν μπορώ πια να διαλέγω αναμονή αιώνια. Την είδα. Την χόρτασα. Την διώχνω.

και μετά ας είναι. .

-Δεν είσαι ευτυχισμένη
-Μου είπε με θέλει..
-Δεν βλέπω εκείνο το φως στα μάτια σου
-Μα με θέλει.. το βλέπω.. το νιώθω..
-Δεν χαμογελάς με το χαμόγελο εκείνο
-Ακούς? Κάποιος με θέλει. Πραγματικά. Εμένα. Κάποιος. Αυτός. Με θέλει..
-Εσύ?
- . . .
-Εσύ τι θέλεις? Ποιον θέλεις?
-Υποθέτω πως θέλω κάποιον να με θέλει.. απλά
-Και να βουλιάζεις σε μια περίπου ευτυχία. Νομίζεις, μα δεν είναι ευτυχία αυτό.
-Τι ξέρεις εσύ? Τόσα χρόνια κρυμμένη.. Τόσα χρόνια δειλή.. Η μάσκα σου υπάρχει απλώς για ν’ αποφεύγει τα πάντα. Δεν ζεις. Και μαζί σου δεν ζω κι εγώ..
-Αυτό είναι που ήθελες να ζήσεις? Από την αρχή περίμενες κάτι μεγάλο. Τώρα πως πέφτεις με το οτιδήποτε? Είναι η ανάγκη σου και μόνο. Αν την δαμάσεις θα είσαι και πάλι εσύ. Δεν αξίζει.
-Δεν αξίζει τι? Δεν αξίζει να ξεφύγω απο αυτή την καταραμένη που με κρατά σε όλα πίσω? Δεν πέφτω για το τίποτα μα ούτε προσδοκώ τα μεγάλα. Προτιμώ να δοκιμάσω κι ας είναι λάθος.
-Θα είναι λάθος. Πότε βγήκαν σωστές οι παρορμήσεις σου?
-Πότε άφησα τον εαυτό μου να έχει παρορμήσεις, μου λες?
-Δεν φέρθηκες συγκρατημένα. Πάντα υπερενθουσιάζεσαι. Πάντα και για τους πιο λάθος λόγους. Δεν πρέπει.
-Πρέπει. Πρέπει όσο τίποτα να ξεκολλήσω απο αυτό. Μου δίνει κάτι? Στασιμότητα. Ως πότε? Δεν αντέχεται.. δεν παλεύεται.. Προτιμώ να αλλάξω θέση ακόμα κι αν αυτό με πάει πιο πίσω, αρκεί να μετακινηθώ.
-Κι αν το μετανιώσεις? Αυτό είναι το πιο πιθανό.
-Θα έχω ζήσει, κάτι είναι κι αυτό. Θέλω σημάδια να μου θυμίσουν πως ζω. Ό,τι κι αν γίνει. Ό,τι κι αν είναι. Τώρα θέλω.
-Όταν θα πέσεις ξανά δεν θα είμαι εκεί να σε σηκώνω.
-Όταν θα πέσω ξανά δεν θα με νοιάζει. Ας σηκωθώ πρώτα και μετά ας είναι..

Μαζοχισμός

Άραγε θέλησα ποτέ κάποιο πρόσωπο? άτομο? άνθρωπο?
Αρχίζω να πιστεύω πως όλα ήταν για τον πόνο.
Για τον πόνο της απόρριψης.
Τον πόνο του ανεκπλήρωτου.
Τον πόνο σε κάθε μορφή του.
Τον πόνο που σε σκίζει στα δυο.
Ή τον άλλον, εκείνον που σε τρώει σιγά σιγά.
Πόνο που μοιάζει με χίλια χαστούκια.
Πόνο που με δίπλωσε, γιατί μου άρεσε να διπλώνομαι.
Πόνο που με άφησε άγρυπνη για να ‘χω κάτι να με παιδεύει.
Γιατί ποιος δεν λάτρεψε τα ανήσυχα βράδια?
Ίσως πρέπει να φοβηθώ με αυτή τη διαστροφή μου.
Είμαι τρελή. Ναι. Παρανοϊκή.
Ξέρω πως λέγεται αυτό. Η αρρώστια μου.
Μαζοχισμός. Απο πάντα. Στα πάντα. Για πάντα.